lekarstwo na udar mózgu! Do tego jeszcze daleko, ale nadzieja wciąż się tli

Nowi znajomi (głównie z internetu) często pytają mnie, czy istnieje lekarstwo na udar mózgu. Mówię, że nic nie może magicznie zwrócić nam mózgów i najlepiej dbać o zdrowie, ćwiczyć i rehabilitować ciało i umysł, żeby odzyskiwać sprawność.

Spójrzcie:

Researchers from the University of Manchester have developed a new treatment that could limit the damage caused by treatment for stroke and also promote repair in the affected area of the brain. What’s more, the drug they’re using has already been clinically approved.

=

Badacze z University of Michigan opracowali nową terapię która mogłaby ograniczyć uszkodzenia spowodowane leczeniem udaru oraz wspomagać naprawę dotkniętej części mózgu. Ponadto lekarstwo którego używają, jest już klinicznie zatwierdzone.

Czy nie brzmi to pięknie?

Wg artykułu naukowcy zauważyli szybsze tworzenie się nowych komórek mózgowych w obszarach, które zostały uszkodzone. Myszy na których testowano lek pod tym kątem odzyskiwały nawet utracone umiejętności motoryczne! Pytanie tylko, czy wyniki badań będą opublikowane w jakimś superprestiżowym czasopiśmie i czy zostaną potwierdzone.

Póki co dają nadzieję, a mi samej – uśmiech na twarzy. Bardzo chciałabym żeby ktoś odkrył lekarstwo na udar.  Nawet nie dla mnie samej, choć oczywiście jakbym miała możliwość zgłosiłabym się nawet do testów:D Ale są ludzie dużo chorszy. Tacy, którzy nie mogą się ruszać. Albo nie mówią, albo mają koszmarną spastyczność. Dla nich to miałoby ogromne znaczenie!

Źródło rewelacyjnych newsów znajduje się tutaj [klik!]

 

Galeria twarzy (5): z uśmiechem i determinacja

masaż stóp, fizjoterapiaPrzypomniała mi się dziewczyna,  o której myślałam jak o słoneczku oddziału. Dla każdego supermiła, uśmiechnięta,  jej dobra energia aż promieniała wokół.  była też bardzo pracowita, aż chciało się więcej ćwiczyć samemu.

Nie miała udaru mózgu, tylko udar rdzenia kręgowego.  z tego co wyczytałam, mechanizm jak przy udarze niedokrwiennym, tylko skrzeplina zatyka naczynie krwionośne w rdzeniu. Kończy się niedowładami lub paraliżuje, w zależności od wielu czynników i objawy ma takie,  jak przy mechanicznym uszkodzeniu kręgosłupa. Tylko że może ustąpić.

I to Słoneczko na początku zeszło kilka pięter,  żeby się dostać do karetki,  a potem zostało zupełnie sparaliżowany. Z tego co mówiła jej mama wynikało,  że dziewczyna nie mogła ruszyć ani ręką, ani nogą. Ale coś tam ustąpiło i przy bardzo ciężkiej pracy i pacjentki, i rehabilitantów, kiedy wychodziłam że szpitala,  bardzo sprawnie jeździła na wózku.

Mimo że to ją dotknęła tragedia,  jej mama była bardziej niepocieszona. I miałam wrażenie,  że potrzebowała, żeby jej pokazywać przykłady udanej rehabilitacji. Pierwszym byłam ja.  Niby nie to samo, ale sukces za sukcesem:)

Wiecie co,  szczerze mówiąc,  trochę zazdrosciłam wtedy dziewczynie że zachowała pełną sprawność intelektualną.  Ale to było głupie. Pewnie bym się nie zamieniła. Przecież nie wiem,  czy ona chodzi,  czy jest samodzielna,  czy mogła wrócić na studia.  Mam nadzieję że tak. Nie udało mi się z nią zaprzyjaźnić,  z nikim w sumie się nie udało,  byłam wówczas bardzo wycofana i bardziej nieśmiała niż zazwyczaj.  Ale kiedy wrobię w głowie przegląd twarzy,  dziękuję jej za uśmiech.  Pewnie niejeden pacjent tego oddziału jest wdzięczny za niego :)0

łamiąca wiadomość! wszczepienie komórek macierzystych do mózgu sprawiło, że udarowcy mogą chodzić!

brainwierzę w rehabilitację i nigdy nie zerkałam z nadzieją ku leczeniu udarów. Takie newsy przyprawiają mnie jednak o szybsze bicie serca. W skrócie, w podlinkowanym artykule chodzi o to, że poddano 18 pacjentów terapii komórkami macierzystymi. Pacjentów niechodzących, takich, wobec których nie było nadziei.

I zaczęli chodzić! Krótko po wstrzyknięciu komórek w uszkodzony obszar mózgu.

to nie było tylko jak „oni nie mogli ruszyć kciukiem, a teraz mogą. Pacjenci na wózkach inwalidzkich teraz chodzą. Ich zdolność do poruszania się poprawiła się widocznie. To wydarzenie bez precedensu

artykuł pełen jest takich cytatów.

I sobie marzę. Może gdyby taka terapia była dostępna, nie starałabym się teraz o kolejny rok renty. Może i pierwszy rok by był niekonieczny. Może, może… Na razie to tylko 18 pacjentów. Jest za co trzymać kciuki!