Prosta historia

Dziś sobie uświadomiłam, że siłą napędową jednego z moich ukochanych filmów jest udar mózgu.

Mówię tu o „Prostej historii” Davida Lyncha. Superwzruszającym filmie o starszym panu, który na kosiarce jedzie przez pół Stanów Zjednoczonych, żeby zobaczyć się po latach z bratem.

Bohaterem tu nie jest raczej udar, tylko siła woli, uczucie między rodzeństwem. Ale! To udar sprawia, że Alvin Wsiada na kosiarkę i „ma tylko nadzieję, że nie jest jeszcze zbyt późno”.

david lynch udarJak ja się spłakałam na tym filmie, kiedy widziałam go po raz pierwszy! Mój ówczesny chłopak (z tego co pamiętam) stwierdził, że jest nudny. Dla mnie był spokojny i kontemplacyjny, nie nudny. Najlepsze jest to, że po udarze nie pamiętam jego zakończenia! Nic dziwnego, często nie pamiętam zakończeń filmów. Więc mogę sobie włączyć i przeżyć to jeszcze raz;)

Tak przy okazji opowiadałam Wam jak, jak oglądałam Gwiezdne wojny żeby się przygotować do kolejnej części? Nie pamiętałam niczego, mimo że GW widziałam milion razy wcześniej. Kiedy odpaliliśmy pierwszą część szczerze wykrzyknęłam „łoooooo, Natalie Portman! Jaka jest piękna!”, bo jakoś nie zapamiętałam, że ona tam gra. Dziwne, bo Natalka jest najpiękniejszą kobietą świata (moim zdaniem). Teraz już pamiętam wszystko, bo sobie zobaczyłam, z wielką przyjemnością (i z mniejszym trochę tatą) całość na nowo. Czekam na ósemkę.

Mój mózg wybiera sobie, co pamiętam, a co mam sobie przypomnieć. System doboru jest dla mnie póki co tajemnicą. Na razie mam wrażenie, że mój mózg lubi ukrywać przede mną rzeczy, które uwielbiałam oglądać. I mogę się cieszyć nimi po raz kolejny! Nie ma tego złego ( ;

miłej (leniwej!) niedzieli

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.